Βελτίωση της ανταγωνιστικότητας δεν σημαίνει μείωση των μισθών και απολύσεις. | Market-talk.net
Index | US Snapshot | Contrarian Index | Economic Charts | Economic Calendar | Archives | News | Forum | The Score

Τελευταία σχόλια άρθρων
Γιώργος Καισάριος@ Μια διαφορετική δημόσια τηλεόραση (18/06/2013 11:53am)
liberal@ The dollar liquidity time bomb (19/05/2013 22:23pm)
liberal@ The dollar liquidity time bomb (19/05/2013 22:18pm)

| E-mail | Print



Sun, December 01, 2013 - 07:48 pm

Βελτίωση της ανταγωνιστικότητας δεν σημαίνει μείωση των μισθών και απολύσεις.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η χαμηλή της ανταγωνιστικότητα, το ότι δηλ. η Ελλάδα δεν παράγει προϊόντα και υπηρεσίες που μπορούν να προσφερθούν στις διεθνείς αγορές σε τιμές και ποιότητα τέτοιες που να μπορούν να ανταγωνιστούν στα ίσια παρόμοια προϊόντα και υπηρεσίες που παράγονται σε άλλες χώρες.  Αντίθετα, η πλειοψηφία θεωρεί ως σημαντικότερα προβήματα το δημόσιο χρέος ή το έλλειμμα, για τα οποία μάλιστα όπως προσπαθούν να μας πείσουν όλοι οι κρατικοδίαιτοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες κ.λ.π. ευθυνεται το τρισκατάρατο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής γνωστό και ως Μνημόνιο. Μια άλλη λανθασμένη αντίληψη, δημοφιλής ιδιαιτέρως μεταξύ των κομμάτων της Αριστεράς είναι ότι προκειμένου μια οικονομία να καταστεί ανταγωνιστική, απαραίτητη και μοναδική προϋπόθεση είναι να μειωθούν οι μισθοί και να γίνουν μαζικές απολύσεις, μόνο έτσι θα μπορέσει να μειωθεί το κόστος λειτουργίας μιας επιχείρησης και κατα συνέπεια να μειωθούν οι τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγει. Με βάση αυτή την αντίληψη στο βωμό της ανταγωνιστικότητας πρέπει να σφαγιαστούν και να θυσιαστούν μισθοί και δικαιώματα εργαζομένων. Άλλη λύση εκτός απο την βουλγαροποίηση ή την κινεζοποίηση των μισθών δεν υπάρχει για την Αριστερά, ειδικά για την κομμουνιστική ή μάλλον υπάρχει, είναι η λύση της ανατροπής του υπάρχοντος οικονομικού και πολιτικού συστήματος και η εγκαθίδρυση της αταξικής κοινωνίας, όπως π.χ. στην Βόρεια Κορέα.

Δυστυχώς όμως για την Αριστερά, ευτυχώς για μας τους υπόλοιπους, η επίτευξη υψηλής ανταγωνιστικότητας δεν προϋποθέτει την μείωση των μισθών και αυτό μας το λένε οι ίδιοι οι καπιταλιστές μέσω των διαφόρων διεθνών αστικών οργανισμών, για να χρησιμοποιήσω την μαρξιστική φρασεολογία, όπως π.χ. το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ το οποίο δημοσιεύει μέσω της Global Competitiveness Report τον Δείκτη Ανταγωνιστικότητας (Global Competitiveness Index). Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ οι παράγοντες που προσδιορίζουν την ανταγωνιστικότητα των χωρών της υφηλίου με βάση τους δώδεκα πυλώνες που έχει καθιερώσει, δεν είναι ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρείς, αλλά 113. Με άλλα λόγια το ζήτητημα της ανταγωνιστικότητας είναι πολυπαραγοντικό και όχι μονοδιάστατο. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος παράγοντας που προσδιορίζει την ανταγωνιστικότητα, όπως π.χ. το μισθολογικό κόστος, αλλα πολλοί. Παράγοντες που κάποιος δεν θα μπορούσε καν να φαντασεί ότι μπορεί να επηρεάσουν την ανταγωνιστικότητα όπως π.χ. το ποσοστό των μαθητών που εγγράφονται στην δευτεροθάμια εκπαίδευση, το προσδόκιμο ζωής, η παιδική θνησιμότητα, η πρόσβαση στο διαδίκτυο μέσω του σχολείου, το επιχειρηματικό κόστος που προκύτπει απο το έγκημα, την βία ή την τρομοκρατία, το οργανωμένο έγκλημα, η ανεξαρτησία του δικαστικού συστήματος και πολλοί άλλοι. Οι παράγοντες αυτοί δεν έχουν όλοι την ίδια αξία και βαρύτητα. Για μια υποανάπτυκτη χώρα οι υποδομές (οδικό δίκτυο, λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι) συμβάλλουν περισσότερο στην βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της σε σχέση με μια αναπτυγμένη χώρα για την οποία περισσότερο σημαντικό ρόλο για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας παίζει η ικανότητα της να καινοτομεί. Όσον αφορά το μισθολογικό και τα εργασιακά, στον έβδομο πυλώνα που τιτλοφορείται ώς Labor market efficiency (Αποτελεσματικότητα της αγοράς εργασίας), αναφέρονται ως παράγοντες: η ικανότητα της χώρας να προσελκύει ταλέντα (π.χ. επιστήμονες, ανθρώπους με καινοτόμες ιδέες), το ποσοστό των γυναικών που εργάζονται σε σχέση με τους άντρες, η επίδραση της φορολογίας στο κίνητρο για εργασία, η συνεργασία μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Εκτός των άλλων αναφέρονται παράγοντες όπως το κόστος απολύσεων, οι πρακτικές προσλήψεων - απολύσεων (δηλ. πόσο  εύκολα ή δύσκολα μπορούν να προσλαμβάνονται ή να απολύονται οι εργαζόμενοι) καθώς και ο τρόπος με τον οποίο προσδιορίζονται οι μισθοί (αν δηλ. οι μισθοί είναι άκαμπτοι ή εύκαμπτοι). Βλέπουμε συνεπώς οτι οι παράγοντες που προσδιορίζουν την ανταγωνιστικότητα και πολλοί είναι και η πλειοψηφία απο αυτούς δεν έχει άμεση σχέση με τους μισθούς. Πουθενά επίσης δεν υπάρχει ρητή προτροπή να απολύονται μαζικά οι εργαζόμενοι ή να μειώνονται οι μισθοί. Το οτι κάποιος μπορεί να απολύει εύκολα ή το ότι υπάρχει μεγάλη ευκαμψία στον καθορισμό των μισθών δεν συνεπάγεται απαραιτήτως οτι πρέπει να μειώνονται οι μισθοί ή να γίνονται απολύσεις αν μια χώρα αντιμετωπίζει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας.

Μελετώντας περεταίρω τους παράγοντες που προσδιορίζουν την ανταγωνιστικότητα παρατηρούμε κάποιους που έχουν ιδιαίτερη σημασία όπως η δωροδοκία, η προστασία πνευματικής ιδοκτησίας και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, ο αριθμός των ημερών και των διαδικασιών που απαιτούνται για να ανοίξει κάποιος μια επιχείρηση, η ποιότητα και το κόστος παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος, το μέγεθος των δαπανών του κράτους και κατά πόσο αποτελεσματικές είναι, η φορολογία των κερδών, το μέγεθος της εγχώριας και ξένης αγοράς, η ένταση του εγχώριου ανταγωνισμού, η επίδραση της φορολογίας στις επενδύσεις, η αποτελεσματικότητα των αντιμονοπωλιακών πολιτικών, τα δασμολογικά εμπόδια δηλ. το πόσο εύκολα ή δύσκολα παραγματοποιούνται οι εισαγωγές και οι εξαγωγές, η ευκολία δανεισμού κ.λ.π.. Αντιλαμβανόμαστε ότι η ανταγνωνιστικότητα προσδιορίζεται απο το ευρύτερο επιχειρηματικό περιβάλλον, απο την διαφθορά αλλά και απο το πόσο οικονομικά ελεύθερη είναι μια οικονομία. Το επιχειρηματικό περιβάλλον, η διαφθορά και η οικονομική ελευθερία επηρεάζουν το κόστος του επιχειρίεν, το κόστος λειτουργίας μιας επιχείρησης, τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγουν οι επιχειρήσεις άρα την ανταγωνιστικότητα.

Η Παγκόσμια Τράπεζα, η Διεθνής Διαφάνεια και το Heritage Foundation είναι διεθνείς οργανισμοί και Μ.Κ.Ο. οι οποίοι υπολογίζουν δείκτες που μετρούν το κατα πόσο φιλικό είναι το επιχειρηματικό περιβάλλον μιας χώρας (Ease of Doing Business Index - Παγκόσμια Τράπεζα), το πόσο διεφθαρμένη είναι μια χώρα (Corruption Perceptions Index - Διεθνής Διαφάνεια) και το πόσο οικονομικά ελεύθερη είναι μια χώρα (Economic Freedom Index - Heritage Foundation). Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ο δείκτης που μετράει την ευκολία του επιχειρείν βασίζεται σε δέκα μεταβλητές, μερικές απο τις οποίες περιλαμβάνουν την ευκολία με την οποία μπορεί κάποιος να ανοίξει μια επιχείρηση, να λάβει πίστωση ή ηλεκτρικό ρεύμα, να εισάγει ή να εξάγει. Περιλαμβάνει επίσης την προστασία των επενδυτών και την εφαρμογή των επιχειρηματικών συμφωνιών. Ο δείκτης διαφθοράς βασίζεται στην αντίληψη του πόσο διεφθαρμένος είναι ο δημόσιος τομέας ή το πολιτικό σύστημα, το αν η ψήφος στις εκλογές χειραγωγείται ή αν χρειάζεται να δώσει κάποιος φακελάκι για να κάνει τη δουλειά του. Ακολουθεί μια πολύπλοκή διαδικασία για να κατασκευαστεί. Ο δείκτης οικονομικής ελευθερίας περιλαμβάνει μεταβλητές που έχουν σχέση με την ισχύ του νόμου όπως ανεξάρτητη δικαιοσύνη, με την συμμετοχή του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα όπως το ποσοστό των κρατικών δαπανών ως ποσοστό του Α.Ε.Π., με την αγορά εργασίας και το επιχειρηματικό περιβάλλον.

Απο τα παρακάτω διαγράμματα που συσχετίζουν την ανταγωνιστικότητα με το επιχειρηματικό περιβάλλον, την διαφθορά και την οικονομική ελευθερία παρατηρούμε ότι υπάρχει έντονη θετική συσχέτιση. Αν εξεραίσουμε κάποιες ακραίες τιμές, βλέπουμε ότι η πλειοψηφία των παρατηρήσεων κατανέμεται γύρω απο την γραμμή τάσης. Αν και συσχέτιση δεν σημαίνει αναγκαστικά εξάρτηση αποτελεί ωστόσο ισχυρή ένδειξη για ύπαρξη πραγματικής σχέσης αιτίας -  αποτελέσματος μεταξύ των μεταβλητών. Χώρες με φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον, με χαμηλή διαφθορά και υψηλή οικονομική ελευθερία είναι και οι πιο ανταγωνιστικές. Χώρες αναπτυγμένες, με υψηλό βιοτικό επίπεδο και χαμηλή ανεργία όπως η Σιγκαπούρη που κατατάσσεται 2η με βάση τον δείκτη ανταγωνιστικότητας, καταλαμβάνει την 1η θέση με βάση τον δείκτη που μετράει το πόσο φιλικό είναι το επιχειρηματικό περιβάλλον, την 5η θέση μέ βάση τον δείκτη διαφθοράς και τη 2η θέση με βάση τον δείκτη οικονομικής ελευθερίας. Η Ελβετία που κατατάσσεται 1η στον δείκτη ανταγωνιστικότητας καταλαμβάνει την 29η, την 6η και 5η θέση στους αντίστοιχους δείκτες επειχειρηματικού περιβάλλοντος, διαφθοράς και οικονομικής ελευθερίας. Οι επιδόσεις της Ελλάδας στους εν λόγω δείκτες είναι απογοητευτικές, 91η θέση στην ανταγωνιστικότητα, 72η θέση στην φιλικότητα του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, 94η θέση στην διαφθορά και 117η θέση στην οικονομική ελευθερία, αυτή είναι και η χειρότερη επίδοση, χειρότερη απο αυτές που έχουν πετύχει τριτοκοσμικές χώρες όπως η Μολδαβία, το Κιργκιστάν, η Υεμένη, η Σενεγάλη, η Ουγκάντα και η Μπουργκίνα Φάσο. Η Βενεζουέλα, χώρα - πρότυπο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καταλαμβάνει την 134η θέση στην ανταγωνιστικότητα, την 181η θέση στο επιχειρηματικό περιβάλλον, την 165η θέση στην διαφθορά και την 174η θέση στην οικονομική ελευθερία. Οι επιδόσεις της Βενεζουέλας είναι απο τις χειρότερες ανάμεσα στις χώρες που συμμετέχουν στον σχηματισμό των δεικτών παρά το γεγονός ότι είναι κράτος μελος του OPEC διαθέτοντας ένα απο τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο. Η Βόρεια Κορέα, χώρα - πρότυπο του Κ.Κ.Ε. μαζί με το Αφγανιστάν και την Σομαλία είναι οι πιο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο, καταλαμβάνει την 174η θέση, ενώ στον δείκτη οικονομικής ελευθερίας καταλαμβάνει την τελευταία 177η θέση μιας και στη χώρα αυτή δεν υφίσταται οικονομική ελευθερία. Οι άλλοι δύο δείκτες δεν υπολογίζονται γιατι στη Βόρεια Κορέα δεν υπάρχει κανένα επιχειρηματικό περιβάλλον και δεν έχει νόημα να συζητήσει κανείς για την ανταγωνιστικότητα της.

image

Απο τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι ορθώς υποστηρίζεται η άποψη της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, όχι μέσω μείωσης των μισθών, των απολύσεων και της κατάργησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων αλλά μέσω της βελτίωσης του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, της καταπολέμησης της διαφθοράς και της απελευθέρωσης της οικονομίας. Χώρες με φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον, χαμηλή διαφθορά και υψηλή οικονομική ελευθερία είναι οι πιο ανταγωνιστικές και είναι αυτές που προσελκύουν τις επενδύσεις. Αυτό ας το λάβει υπόψη του ο κ. Σαμαράς την επόμενη φορά που θα επισκεφθεί το Κατάρ αναζητώντας επενδυτές.

Παρασκευόπουλος Δημήτριος

Θεσσαλονίκη

Υπεύθυνος για την φιλοξενία


Γιώργος Καισάριος

george-croped.jpg


Follow me on twitter


.(JavaScript must be enabled to view this email address)



Please like us of facebook here



Links : Financial Blogs & News | Subscribe to Market-talk by Email |

I love hairmania Club
Loading...

Για να αφήστε σχόλιο, κάντε log in η καινούργια εγγραφή