Γιατί το ελληνικό Δημόσιο λειτουργεί παρά φύσιν | Market-talk.net
Index | US Snapshot | Contrarian Index | Economic Charts | Economic Calendar | Archives | News | Forum | The Score

Τελευταία σχόλια άρθρων
Γιώργος Καισάριος@ Μια διαφορετική δημόσια τηλεόραση (18/06/2013 11:53am)
liberal@ The dollar liquidity time bomb (19/05/2013 22:23pm)
liberal@ The dollar liquidity time bomb (19/05/2013 22:18pm)
Perseus@ Σχολιασμός σχολίου ... (15/03/2013 07:59am)

| E-mail | Print



Wed, April 21, 2010 - 06:29 pm

Γιατί το ελληνικό Δημόσιο λειτουργεί παρά φύσιν

Η ζωή μας μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες, ακόμη και στις πιο απλές πράξεις της καθημερινότητας μας, βασίζεται πάνω στο ότι, αυτός που αναλαμβάνει ρίσκο ανταμείβεται. Πιο συγκεκριμένα, η βάση μας είναι ο εξής απλός κανόνας: Μεγάλο ρίσκο; Μεγάλο κέρδος. Μικρό ρίσκο; Μικρό κέρδος.  Κανένα ρίσκο; Κανένα κέρδος. Κάποιος που παίρνει μεγάλο ρίσκο και δικαιώνεται, κερδίζει το στοίχημα. Είναι επόμενο και λογικό να απολαμβάνει τα μέγιστα σε ανταμοιβή της προσπάθειας του. Παρομοίως, κάποιος που δεν αναλαμβάνει ρίσκο, δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να έχει την ιδία ανταμοιβή με κάποιον που αναλαμβάνει ρίσκο και κερδίζει.

image


Πρόσφατα o Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είπε ότι ο μέσος δημόσιος υπάλληλος παίρνει 40% περισσότερα από τον μέσο εργαζόμενο στην ιδιωτικό τομέα χωρίς να έχει το ρίσκο της απόλυσης και το άγχος που συνεπάγεται. Για ποιο λόγο όμως κάποιος να έχει μεγαλύτερη ασφάλεια, περισσότερο εισόδημα και γενικά καλύτερες εργασιακές συνθήκες αν δεν αναλαμβάνει περισσότερο ρίσκο; Η απάντηση είναι ότι δεν θα έπρεπε. Κάτι τέτοιο είναι ενάντια στους νόμους της φύσης.

Στην άγρια φύση, η ανταμοιβή για το ρίσκο που αναλαμβάνει ο θηρευτής είναι ένα γεμάτο στομάχι. Αν ο θηρευτής δεν αναλάβει το ρίσκο για πιάσει το θήραμα του, θα πεθάνει από ασιτία. Στη φύση η ανταμοιβή είναι η τροφή, στην κοινωνία είναι το χρηματικό έπαθλο. Παρομοίως λοιπόν, όταν μια κοινωνία δεν αναλαμβάνει ρίσκο αποτυγχάνει. Υπολείπεται των υπολοίπων σε θέματα πνευματικά, πολιτιστικά, πολιτικά, τεχνολογικά και πάνω από όλα οικονομικά.

Μια κοινωνία που δεν αναλαμβάνει ρίσκο μένει πίσω και δεν μπορεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις. Δεν κατανοεί καινούργιες μεθόδους παραγωγής, νέες αντιλήψεις και καινούργιες κοινωνικές τάσεις. Διότι μεταξύ άλλων, ρίσκο σημαίνει και καινοτομία. Αν δε ρισκάρεις, μένεις πίσω όσο αναφορά την καινοτομία. Η καινοτομία όμως είναι αυτή που καθορίζει τη διαφορά μεταξύ προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας και προϊόντα απλής εμπορευματικής παραγωγής. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι ο κυριότερος λόγος για την πτώση της ανταγωνιστικότητας των τελευταίων ετών στην Ελλάδα έχει να κάνει και με την παντελή απουσία ρίσκου στην κοινωνία μας, κάτι που αντανακλάται και στις οικονομικές μας επιδόσεις.

Το βασικό πρόβλημα στη χώρα μας είναι αυτή ακριβώς η ανισορροπία. Το ότι δηλαδή έχουν ανατραπεί οι νόμοι της φύσης που διέπουν την ανταμοιβή σε σχέση με το ρίσκο. Είναι αφύσικο και αντιπαραγωγικό κάποιος που είναι στον δημόσιο τομέα να παίρνει περισσότερα από κάποιον στον ιδιωτικό τομέα. Ανατρέπει τους φυσικούς νόμους και κάνει κακό στην κοινωνία και στο σύνολο.

Αυτή η νοοτροπία όμως έχει επεκταθεί σε όλη την Ελληνική κοινωνία, με αποτέλεσμα και η ίδια η αγορά να μην αναλαμβάνει ρίσκο. Καμία μεγάλη Ελληνική επιχείρηση δεν έχει επενδύσει λεφτά με σκοπό να παράγει κάτι το καινοτόμο. Όλες οι μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα έχουν να κάνουν με κρατικά συμβόλαια. Πρώτα αναλαμβάνει κανείς τη δουλειά και μετά επενδύει χρήματα. Δεν αναλαμβάνει κανείς το ρίσκο του να φτιάξει κάτι από το μηδέν. Στην Ελλάδα επένδυση σημαίνει κάτι το σίγουρο και η εξίσωση δεν έχει άγνωστες μεταβλητές.

Επίσης, λόγω της διαφθοράς και των προνομιακών σχέσεων που διατηρούν αρκετοί με την πολιτική ηγεσία του τόπου, αποθαρρύνονται οι υπόλοιποι ακόμα περισσότερο διότι το παιχνίδι είναι σικέ. Πολύ απλά, η ανάληψη ρίσκου αντενδείκνυται.

 

image


Αντίθετα, στην Αμερική, το venture capital είναι ο κανόνας. Δισεκατομμύρια δολάρια επενδύονται κάθε χρόνο σε καινούργιες ιδέες και σε αμφιλεγόμενες επιχειρηματικές κινήσεις. Οι περισσότερες από αυτές τις ιδέες αποτυγχάνουν και οι επενδυτές χάνουν τα λεφτά τους. Αυτό όμως είναι αποδεκτό, διότι για κάθε επένδυση που πάει καλά, οι επενδυτές βγάζουν υπεραρκετά για να καλύψουν τη χασούρα από τις υπόλοιπες αποτυχημένες προσπάθειες. Επίσης, η έρευνα και ανάπτυξη (ακόμα και των αποτυχημένων προσπαθειών) παραμένει σαν αποθεματικό στον ερευνητικό ισολογισμό των ΗΠΑ.

Η Ελληνική κοινωνία παρόλο που θέλει να ονομάζεται προοδευτική, είναι άκρως συντηρητική. Η μη ανάληψη ρίσκου δεν είναι μόνο φαινόμενο του επιχειρηματικού στίβου. Η υποκρισία της πολιτικής ηγεσίας τόσα χρόνια να μην θέλει να αναγνωρίσει τα ξένα πανεπιστημιακά πτυχία για παράδειγμα, είναι ακόμη ένα στοιχείο που φανερώνει την εσωστρέφεια και τον συντηρητισμό της κοινωνίας μας.

Το ότι οι Έλληνες συνεχώς ψηφίζουν τα δυο μεγάλα κόμματα και αρνούνται να πειραματιστούν με καινούργια πρόσωπα, αλλά επιμένουν σε μια χούφτα από πολιτικούς (η τους απογόνους αυτών) είναι άλλο ένα σημάδι μη ανάληψης ρίσκου. Το ερώτημα όμως είναι, γιατί η Ελληνική κοινωνία είναι τόσο συντηρητική και δεν αναλαμβάνει ρίσκο; Η Ελληνική κοινωνία δεν θέλει να παίρνει ρίσκο διότι έχει μάθει ότι το ρίσκο δεν ανταμείβεται στην Ελλάδα. Η πολυνομία, το απαρχαιωμένο θεσμικό πλαίσιο (νόμος περί ανωνύμων εταιρειών του 1920 για παράδειγμα) και πάνω από όλα το διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό δικαστικό σύστημα, δεν εγγυούνται ότι αυτός που αναλαμβάνει ρίσκο και κερδίζει, θα απολαύσει τον καρπό της προσπάθειας του.

Το συμπέρασμα είναι ότι όσο οι μισθοί στο Δημόσιο είναι υψηλότεροι από τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, ο συντηρητισμός και η αποφυγή ρίσκου θα εξακολουθεί να είναι το κύριο χαρακτηριστικό της Ελληνικής κοινωνίας. Όσο δεν αναλαμβάνουμε ρίσκο και αποφεύγουμε να πειραματιστούμε και να επενδύσουμε στην καινοτομία, τόσο θα υστερούμε κοινωνικά, και πάνω από όλα οικονομικά.

 


Γιώργος Καισάριος

george-croped.jpg


Follow me on twitter


.(JavaScript must be enabled to view this email address)



Please like us of facebook here



Links : Financial Blogs & News | Subscribe to Market-talk by Email |

I love hairmania Club
Loading...

Για να αφήστε σχόλιο, κάντε log in η καινούργια εγγραφή
Σχόλια αναγνωστών ( 7 )
Νίκος Χαραλάμπους
Jun 18 2011 10:27 am

Μπράβο Γιώργο εξαίρετο κείμενο.
Ξεχνάμε ότι οι δημόσιοι υπάληλλοι πληρώνονται από εμάς. Και όταν το κράτος δανείζεται για να τους πληρώσει τότε πληρώνονται από τα παιδιά μας.
Θα έπρεπε να υπάρχει ιερός σεβασμός στο δημόσιο χρήμα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έπρεπε να δουλεύουν περισσότερο για λιγότερα χρήματα.
Τι σημαίνει δημόσια υπηρεσία κλείνει στις 3 ή στις 4;

Όταν ο ιδιωτικός υπάλληλος δουλεύει μέχρι τις 5 και 6 το απόγευμα, τότε θα κάτσεις φίλε μέχρι τις 8 για να μπορέσει ο καθένας από εμάς να κάνει τη δουλειά του στη δημόσια υπηρεσία μετά τη δουλειά του και όχι να πρέπει να χάσεις χρήσιμες ώρες από τη δική σου εργασία για να εξυπηρετήσεις το ωράριο του Δημοσίου Υπαλλήλου.

Ο Δημόσιος Υπάλληλος είναι εκεί για να εξυπηρετεί τον πολίτη και όχι το αντίστροφο.

Και τι σημαίνει μονιμότητα; Πληρώνεσαι από το λαό, στην ουσία δεν πληρώνεις φόρους γιατί όλος σου ο μισθός προκύπτει από τους φόρους των πολιτών, και υποκεισαι στην βούληση της πολιτικής ηγεσίας που εκλέγεται από αυτούς που σε πληρώνουν. Αν δε χρειάζεσαι τότε θα έπρεπε να φεύγεις να αναζητήσεις αλλού δουλειά.

Το να επιμένεις να παραμένεις στο Δημόσιο, να σε πληρώνουν οι συμπολίτες σου χωρίς να χρειάζεσαι είναι η πιο ανήθικη πράξη που μπορείς να  κάνεις όσο ανήθικη είναι η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος.

Όποιος μπήκε στο Δημόσιο για να βολευτεί θα πρέπει να ντρέπεται γιατί είναι απλούστατα αναξιοπρεπής.

Γιάννης Παπαϊωάννου
Jun 18 2011 11:25 am

Ο  οικονομικός δαρβινισμός  αγαπητέ μου φίλε μιλά για το άτομο και όχι για συλλογικότητες όπως χώρα κοινωνία πόλη αγορά. Και όλα είναι δυναμικά και κατά περίπτωση. Δεν είμαι κατά ανάγκη κατά αυτό που λες.
Αν και το άρθρο σου είναι ρηχό.

Θα μπορούσα να  φανταστώ τον Σόρος τον φριντμαν  ή τον Γκειτς ή τον Μάνο η και εσένα μονάχο σου στην ζούγκλα -που θεωρείς φυσική  και αρχέγονη-  αλλά δύσκολα μπορώ να δω πως δεν θα σε φάει μια αγέλη λιοντάρια που δουλεύει ομαδικά και με κοινό στόχο εσένα. Σε φαντάζομαι να τσιρίζεις εκείνη την στιγμή για την απορρύθμιση του κράτους, της κοινωνίας και τον γαμ@@μενο τον Δαρβίνο.

Όμως Το κάθε λιοντάρι είναι αδύναμο από μόνο του και όλα μαζί πανίσχυρη μηχανή που σκοτώνει. Αν οργανωθουν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι και μαζικά συγκρουστούν με την εργοδοσία  για την παραγομένη πίτα  τότε θα αναζητήσεις προστασία από το κράτος νομους ασφάλεια και δεν θα σου αρεσει να σου πει καποιος γι ατον δαρβινισμό στην οικονομια.

Σκέψου λίγο πιο αναλυτικά και πιο βαθιά. Παρατήρησε  γύρω και αναζητήστε τις πραγματικές σου ανάγκες  ως ευδαίμων πολιτης.
Και κυρίως μην βγάζεις πρώτα το συμπέρασμα και μετά  γραφείς το άρθρο. Κάνει μπαμ και το άρθρο σου γίνεται αφελές...

Άσε το άρθρο να σε οδηγήσει στο συμπέρασμα

Γιώργος Καισάριος
Jun 18 2011 01:38 pm
Athens, Greece

@papaioannou

Αν απευθυνεσαι σε εμενα, ειλικρινα δεν καταλαβα τιποτα απο το σχολιο σου.

Apollonios
Jun 30 2012 02:49 am

Αγαπητέ Γιώργο,
Μετά από 12 χρόνια στο Δημόσιο, αμοίβομαι με 820 € το μήνα, καθαρά. Προ κρίσης και περικοπών, έπερνα 1150.
Πλέον, ΔΕΝ μου φθάνουν για να ζήσω αξιοπρεπως και βαδίζω σταθερά στην εξαθλίωση.
Επειδή και προσόντα διαθέτω και με γραπτό διαγωνισμό του ΑΣΕΠ είχα προσληφθεί μεταξύ πολλών δεκάδων χιλιάδων υποψηφίων, καταλαβαίνεις ότι μόλις ο ιδιωτικός τομέας ανακάμψει, θα ψάξω εκεί για καλύτερα αμοιβόμενη εργασία.
Το ίδιο θα κάνουν και άλλοι σαν κι εμένα.
Και τότε, θα μείνετε με έναν δημόσιο τομέα που θα αποτελείται από ηλικιωμένους, χαμηλών προσόντων (προ ΑΣΕΠ)βισματικά διορισμένων, κακοπληρωμένων και εξαθλιωμένων υπαλλήλων. Και ανεπαρκών αριθμητικά.
Αν αυτό θέλετε, είστε σε καλό δρόμο...

Γιώργος Καισάριος
Jun 30 2012 08:51 am
Athens, Greece

@Apollonios

Θα συμφωνσηω μαζι σου και για αυτο τον λογο ειχα πει πριν μερικα χρονια οτι προτιμω τις απολυσεις παρα τη μειωση μισθου

thanos
Jul 07 2012 10:23 pm

Μπήκες με ΑΣΕΠ σε δουλειά μηδενικού ρίσκου. Το είσαι κατά τεκμήριο καλύτερος από τα ντουβάρια που μπήκαν με κομματικό μέσο, δεν αλλάζει την ουσία της θέσης.
Ναι, ΚΑΙ με ΑΣΕΠ πρέπει να μπαίνει κανείς στο δημόσιο ΚΑΙ λιγότερα να παίρνει από τον ιδιωτικό τομέα, εφόσον δεχτούμε να παραμείνει η μονιμότητα. Αυτό είναι όλο το νόημα, η εργασιακή ασφάλεια θα πρέπει να έχει κάποιο τίμημα, όχι να επιβραβεύεται και παραπάνω από την ανασφάλεια του ιδιωτικού.

mantz
Jul 08 2012 01:55 am

@Apollonios: Και στο συνέδριο της Δράσης πριν 3 χρόνια περίπου αυτό είχαμε πει. Να μειωθεί το ΣΥΝΟΛΙΚΟ μισθολογικό κόστος του δημοσίου αλλά κυρίως με μείωση προσωπικού και όχι με μείωση μισθών.

Πέραν αυτών, τα όσα λέει ο Γιώργος είναι μία μόνο παράμετρος του θέματος “Ελ. Δημόσιο”. Δηλ., είμαι σίγουρος ότι αν αύριο το πρωί καταργείτο η μονιμότητα και όλα τα άλλα έμεναν ως έχουν, ελάχιστα πράγματα θα άλλαζαν προς το καλύτερο.